Het Meisjesweeshuis
Woensdag avond 22.30uur
Na een stukje door de Karpaten te cruisen zijn we (Ton, Laura en Vera
en Marcel) rond 22.30uur aangekomen bij het meisjes weeshuis in Nagy Dobrony.
We waren even aan het kijken welke poort we moesten hebben. Als het in
de Oekraďne donker is dan is het ook echt donker. De nachtwaker maakte de poort
open en we draaien het terrein op en werden daar door Kasper, Jeroen en Monica
hartelijk ontvangen. Niet alleen door het lekker nederlands praten maar ook
doordat er nog wat te eten klaar stond.
Na wat bijkletsen van de reis kregen we een kamer in hun gastenverblijf
aangeboden met een lekker bedje, douche en eigen normale wc.
Donderdagmorgen 8.00 uur
Kasper staat aan de deur met de vraag of we nog meer papieren hadden gekregen
van de douane maar dat was niet het geval. De eigenaar van het tehuis (Kasko)
ging samen met zijn zoon naar de douane om de boel in orde te maken zodat we
snel konden beginnen met lossen.
Uurtje later was het dan zover en ze begonnen bij ons (Marcel & Vera) met
lossen. Overal kwam de losploeg vandaan. Heftruck aangeslingerd en beginnen
maar.
Na de mensen even goed duidelijk verteld te hebben dat ze erg voorzichtig te
werk moeten gaan kregen we ivm de 83ste verjaardag van Piet van Driel een
'voorstelling' die door bijna alle kinderen uitgevoerd werd. Piet van Driel heeft in
samenwerking met anderen dit weeshuis opgebouwd. Piet, ookwel Peter Bácsi
genoemd was zeer ontroerd door de voorstelling van zijn meiden, die hij stuk
voor stuk als dochters beschouwd.
Omdat dat gebied vroeger van Hongarije is geweest vind je dit terug in de dingen
die de kinderen doen. Hongaarse dans, Hongaarse wals en hongaarse liedjes werden
er gezongen.
Van sommige kinderen wisten we ondertussen de achtergrond. Zoals 3 zusjes die
1.5 jaar geleden binnen zijn gekomen.
Helemaal onder de luizen en ander ongedierte, bang voor water, en niet met
andere kinderen om willen gaan. Ze hebben de kinderen helemaal kaal moeten
scheren en gedesinfecteerd om zo van het ongedierte af te komen en als je dan
ziet dat ze daar in jurkjes staan te dansen met opgestoken haren en wat make-up
op dan wordt je als stoere trucker toch een beetje een klein menneke!!
Nadat we alle twee rond 14uur leeg waren hadden we tijd genoeg. Ook omdat de
andere besloten om naar het tehuis toe te komen. De bus werd opgestart en we
gingen samen met Kasper en Monica naar Chop. Daar was een klein kinderziekenhuis
waar Monica vrijwilligers werk deed afgelopen 5 weken en daardoor kon ze ons wel
vertellen hoe het daar in zijn werk gaat.
Zoals dat de kinderen maar 2 keer per dag een flesje melk krijgen en dat er
maar 2 keer per dag de luier verschoond word. Er was een jongetje daar van 3jaar
die leek op een kindje van 1jaar. Dit is gekomen door de weinige voeding en
aandacht die de zusters de kinderen geven. Het zijn dan zusters maar het enigste
wat ze geleerd hebben is hoe ze de witte jas aan moeten trekken en verder
helemaal niets!!!! In een andere kamer lag een babytje met een waterhoofd en
open ruggetje! De ouders die regelmatig door weer en wind ongeveer 20 km met
paard en wagen daar heen rijden hebben geen geld voor behandeling en dus ligt
het kindje te wachten op de dood, dit gebeurd vaak door een infectie aan het
ruggetje.
En een jongetje van 2 jaar, die uit verveling zijn eigen bedje op eet, want
normaal eten kent hij niet en wilt hij ook niet! Staat van verveling van links
naar rechts te bewegen, de wieg houding wat hij nooit heeft meegemaakt omdat hij
al als baby daar belandde.
Meestal heb ik wel wat te praten maar dan wordt zelfs ik (Marcel) erg stil. Stiekum
ben ik blij dat we weer buiten zijn en de bus in gaan.
Na een half uurtje hobbelen over de wegen gaan we naar Uzhgorod. Door het dorpje
heen hobbelend komen we langs een kerk op en snap je helemaal niets meer van het
land. De koepel op de kerk is namelijk van BLADGOUD!!! Een stukje van 5x5 cm kan
een kind een heel jaar voeden!! Maar dat is een van die dingen die wij nooit
zullen begrijpen!!
Na een bezoekje boven op een berg met uitzicht over de stad en een winkelcentrum
gaan we terug naar het weeshuis waar het eten op ons wacht.
Toen we door Nagy Dobrony reden zagen we Hans en John uit een zij straat komen
en stopten we voor hun auto's om ze te ontvangen. Na een behoorlijk verbaasde
blik van de jongens omdat ik uit die bus ging hangen zijn ze ons gevolgd naar
het kinderhuis. Even wat bijkletsen en wachten op Rene, Marianne, Ivo, Bennie en
Rangco die vanuit L'viv kwamen gereden. Na nog wat verhalen uitwisselen van
het lossen hebben we het mandje opgezocht voor een nieuwe nachtrust.
Groetjes Marcel en Vera